Czym się różni grafika wektorowa od rastrowej? - Grafika wektorowa

Grafika wektorowa

1. Grafika wektorowa -  jeden z dwóch podstawowych rodzajów grafiki komputerowej, w której obraz opisany jest za pomocą figur geometrycznych (w przypadku grafiki dwuwymiarowej) lub brył geometrycznych (w przypadku grafiki trójwymiarowej), umiejscowionych w matematycznie zdefiniowanym układzie współrzędnych, odpowiednio dwu- lub trójwymiarowym.

2. Formaty grafiki wektorowej:

- SWF - ten format stosuje się w przypadku zapisu z przeznaczeniem do prezentacji na stronach www. Format ten obsługuje również pliki graficzne w formie animacji. Tworzone i edytowane są przy pomocy płatnych programów, np. Adobe Flash, mogą zawierać przezroczystości. Do wyświetlania takiego pliku w przeglądarce potrzebna jest odpowiednia wtyczka.

- SVG - tak jak w przypadku plików SWF format SVG zapisuje zarówno pliki statyczne jak i animacje, z możliwością zapisu przezroczystości, gradientów itp. Różni się on od SWF możliwością tworzenia i edycji obrazów w darmowych programach, takich jak np. Inkscape.

- CDR / Corel Draw – już zdecydowanie rzadziej spotykany, format pliku programu Corel Draw. To corelowski odpowiednik Illustratora, więc zapisywane są w nim zazwyczaj elementy identyfikacji wizualnej lub pliki do druku. Ze względu na coraz mniejszą popularność programu, zaleca się zapisywanie grafik również w bardziej uniwersalnych formatach (jak wspomniany .eps czy .pdf).

- AI / Adobe Illustrator – to plik otwarty programu Adobe Illustrator. Z założenia zawiera w sobie pliki wektorowe, niemniej jednak nie jest to warunkiem (można do Illustratora wklejać również bitmapy). Taki plik udostępniam jako jeden z formatów wektorowych, kiedy przekazuję projekty logo klientowi.

- EPS / Encapsulated PostScript File – to jeden z popularnych formatów do zapisu danych wektorowych. Większość programów do grafiki wektorowej nie powinna mieć problemu z zapisem, czy otwarciem takiego pliku.

3. Najczęściej wykorzystywanymi programami do tworzenia grafiki wektorowej są:
Adobe Illustrator, CorelDRAW, Inkscape, Xara, 3D Studio Max, AutoCAD. Grafikę wektorową można zapisać w formatach zewnętrznych – odczytywalnych przez różne programy, np. w formacie EPS, PDF, SVG, a także w formatach odczytywanych tylko przez konkretne programy do grafiki wektorowej, np. w CDR (Corel Draw), DWG (AutoCAD). Istnieje możliwość eksportu plików obrazów wektorowych do formatów plików grafiki rastrowej, np. TIFF, JPG lub GIF, co zostanie opisane w późniejszym etapie blogu.

4. Cechy grafiki wektorowej:

- Małe rozmiary pliku, wysoka rozdzielczość obrazu

- Bardzo dobrze poddaje się skalowaniu bez utraty jakości

- Szeroki wachlarz możliwości edycji

- Opisuje przestrzeń trójwymiarową

- Doskonale sprawdza się przy projektowaniu np. logotypów

5. Gdzie wykorzystuje się grafikę wektorową?

Grafikę wektorową wykorzystuje się w marketingu (billboardy), brandingu (tworzenie logo) i pozostałych branżach, w których jakość obrazu jest bardzo istotna (szczególnie w dużych formatach), grafikę wektorową wykorzystuje się również przy tworzeniu ilustracji i modelowaniu 3D. Z grafiki wektorowej i takich programów jak np. Adobe Illustrator korzystają najczęściej projektanci i ilustratorzy

6. 

7. Porównanie grafiki wektorowej do rastrowej:

W grafice rastrowej po przybliżeniu strony do 300% pojawiają się piksele:

Natomiast po przybliżeniu grafiki wektorowej, obraz zachowuje swoją jakość – jest ostry i wyraźny, bez pojawiających się pikseli.

Jesień 2021

Dostępne są dwie opcje obejrzenia mojego filmu (pierwsza: w rozdzielczości 1280:720 (HD) w 30 klatkach na sekundę oraz druga:  w rozdzielczości 1920:1080 (Full HD) w 60 klatkach na sekundę) !

 Pierwszy link do mojego filmu pt: " Jesień 2021" (pierwsza opcja): 

Link

Drugi link do mojego filmu pt: "Jesień 2021" (druga opcja):

Link

Osobiście polecam opcję drugą!

Obliczenia w arkuszu kalkulacyjnym.

 

https://lozywiecpl-my.sharepoint.com/:x:/g/personal/2019a_oskargancarczyk_lo-zywiec_pl/EXs3DWo4H4JMnW1FJM6B5Q8B1Xna6FB4meuJCom5yQenZw?e=4TZDmJ

Obliczanie elementów ciągu Fibonacciego. Obliczanie średniej pięciu ocen.

 Obliczanie elementów ciągu Fibonacciego z ostatecznym podaniem złotej liczby.

Obliczanie średniej pięciu ocen.

Najwybitniejsi polscy informatycy

 Jan Łukasiewicz

Polski logik, matematyk, filozof, rektor Uniwersytetu Warszawskiego. Był autorem nowatorskich prac z dziedziny logiki trójwartościowej, twórcą notacji polskiej, tj. sposobu zapisu wyrażeń arytmetycznych szeroko stosowanego w informatyce do dnia dzisiejszego. Znacząco przyczynił się do upowszechnienia logiki na terenie Niemiec. Jan Łukasiewicz urodził się 21 grudnia 1878 r. we Lwowie, zmarł 13 lutego 1956 r. w Dublinie. W 1902 r. uzyskał stopień doktora pisząc prace pod kierunkiem wybitnego filozofa Kazimierza Twardowskiego, po czym wyjechał na niespełna dwa lata do ośrodków akademickich w Berlinie i Lowanii. Po powrocie do Lwowa rozpoczął wykłady na uniwersytecie o algebrze logiki. W 1911 r. został profesorem nadzwyczajnym. Do Warszawy przybył w 1915 r. Od początku działalności odrodzonego UW wykładał tu filozofię. Rok później został dziekanem Wydziału Filozofii, a w 1917 r. prorektorem. W gabinecie premiera Ignacego Paderewskiego objął tekę ministra oświaty. W 1922 r. wybrano go rektorem UW, a po rocznej kadencji  prorektorem. Sytuacja ta powtórzyła się w 1931 r., gdy po raz drugi Łukasiewicza wybrano rektorem UW. W czasie wojny wykładał na tajnym Uniwersytecie, a po 1945 r. przebywał na emigracji. Wykładał w Belfaście, Dublinie i Manchesterze. Zmarł w Dublinie. Figura przedstawiająca jego postać ustawiona jest na kolumnie, zdobiącej wejście do Biblioteki Uniwersyteckiej.

Krótkie podsumowanie dokonań:

- Twórca notacji polskiej, czyli sposobu zapisu wyrażeń logicznych (a później arytmetycznych), podający najpierw operator, a potem operandy (argumenty). notacja ta pozwala na łatwiejsze przeprowadzanie operacji na formułach o znacznej długości.

Stanisław Leśniewski

 - (ur. 28 marca lub 30 marca 1886 w Sierpuchowie, zm. 13 maja 1939 w Warszawie) – polski filozof i logik. Gimnazjalne wykształcenie otrzymał w 1904 na Syberii w Irkucku, a na studia uniwersyteckie wyjechał do Lipska, Heidelbergu i w 1909 do Monachium. Po studiach za granicą pojechał do Lwowa, by zrobić doktorat na tamtejszym uniwersytecie, gdzie kierownikiem katedry filozofii był Kazimierz Twardowski. W 1912 na podstawie pracy Przyczynek do analizy zdań egzystencjalnych obronił stopień doktora filozofii. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 r. Leśniewski wyjechał do Rosji i przez kilka lat przebywał w Moskwie, pracując jako nauczyciel matematyki w polskim gimnazjum. W 1918 przeniósł się do Warszawy, został członkiem założonego w 1915 roku Warszawskiego Instytutu Filozoficznego. Na przełomie 1918 i 1919 pracował w Departamencie Wyznań Religijnych i Szkolnictwa Wyższego Ministerstwa Edukacji. W tym samym czasie wynikły poważne problemy z jego habilitacją, spowodowane sprzeciwem Mścisława Wartenberga ostatecznie uzyskał w habilitację, jednak nie we Lwowie, a w Warszawie. W 1919 został powołany na katedrę filozofii matematyki w Uniwersytecie Warszawskim. Jego prace obejmują stworzenie rachunku zdań – prototetyki, rachunku nazw – ontologii Leśniewskiego, ogólnej teorii zbiorów – mereologii. Wymienione systemy Leśniewskiego powstały w wyniku poszukiwań ugruntowania podstaw matematyki oraz w celu wyeliminowania antynomii z nauk dedukcyjnych. Systemy Leśniewskiego stanowią w logice wzór pod względem ścisłości i intuicyjności. W dorobku Leśniewskiego szczególnie warto również wymienić opracowanie teorii kategorii semantycznych, wprowadzenie rozróżnienia poziomów języka (na język i metajęzyk) oraz rozróżnienie zbiorów w sensie dystrybutywnym i kolektywnym. W 1936 Leśniewski został profesorem zwyczajnym. Zmarł trzy lata później po nieskutecznej operacji usunięcia nowotworu tarczycy. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Krótkie podsumowanie dokonań:

- Twórca najsłynniejszego zapisu w językach informatycznych (i++). Zamiast przy konstruowaniu pętli podstawowej konstrukcji w programowaniu informatycznym pisać : i = i + 1, piszemy i++ , i ten zapis przyspieszył wielokrotnie prace komputera a przede wszystkim prace tzw. jądra systemu operacyjnego.

Marian Rejewski

- (ur. 16 sierpnia 1905 w Bydgoszczy, zm. 13 lutego 1980 w Warszawie) – polski matematyk i kryptolog, który w 1932 roku złamał szyfr Enigmy, najważniejszej maszyny szyfrującej używanej przez hitlerowskie Niemcy, porucznik Armii Polskiej w Wielkiej Brytanii. Sukces Rejewskiego i współpracujących z nim kryptologów z Biura Szyfrów, między innymi Henryka Zygalskiego i Jerzego Różyckiego, umożliwił odczytywanie przez Brytyjczyków zaszyfrowanej korespondencji niemieckiej podczas II wojny światowej, przyczyniając się do wygrania wojny przez aliantów.

Krótkie podsumowanie dokonań:

- Złamał szyfr Enigmy, najważniejszej maszyny szyfrującej używanej przez hitlerowskie Niemcy.

Stanisław Ulam

- (ur. 13 kwietnia 1909 we Lwowie, zm. 13 maja 1984 w Santa Fe w stanie Nowy Meksyk) – polski i amerykański (obywatelstwo amerykańskie przyjął w 1943) matematyk, przedstawiciel lwowskiej szkoły matematycznej, współtwórca amerykańskiej bomby termojądrowej. Ulam ma wielkie dokonania w zakresie matematyki i fizyki matematycznej w dziedzinach topologii, teorii mnogości, teorii miary, procesów gałązkowych. Ulam był także twórcą metod numerycznych, na przykład metody Monte Carlo. Był też jednym z pierwszych naukowców, którzy wykorzystywali w swych pracach komputer. Metody komputerowe zostały użyte przez Ulama do modelowania powielania neutronów oraz rozwiązania problemu drgającej struny zawierającej element nieliniowy (układ oscylujący Fermiego-Pasty-Ulama).

Krótkie podsumowanie dokonań:

- Ulam był twórcą pierwszych metod numerycznych, np. metody Monte Carlo. Był też jednym z pierwszych naukowców, którzy wykorzystywali w swych pracach komputery.

Wacław Sierpiński

- Urodzony: 14 marca 1882

- Zmarły: 21 października 1969

- Polski matematyk, profesor Instytutu Matematycznego PAN.

Studiował matematykę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Po uzyskaniu dyplomu dostał posadę nauczyciela matematyki i fizyki w IV Gimnazjum Żeńskim. W 1905 roku zaangażował się w strajk szkolny, a następnie opuścił Warszawę i wyjechał do Krakowa. Tam kontynuował edukację i w 1906 roku uzyskał stopień doktora filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Następnie wrócił do Warszawy i pracował jako nauczyciel. Wykładał między innymi na Wyższych Kursach Naukowych. W 1907 roku odbył podróż do Getyngi. Rok później uzyskał habilitację na Uniwersytecie Lwowskim, gdzie następnie dostał pracę wykładowcy. W 1910 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1917 roku mianowano go członkiem-korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności. Podczas I wojny światowej Sierpiński był internowany na Białorusi. W 1915 roku udało mu się przedostać do Moskwy, gdzie pracował naukowo. Po wojnie przez krótki okres wykładał na Uniwersytecie Lwowskim, a następnie został zatrudniony na Uniwersytecie Warszawskim. W 1919 roku został profesorem zwyczajnym. Współtworzył Polską Szkołę Matematyczną, był inicjatorem czasopisma „Fundamenta Mathematicae”. Ponadto organizował I Kongres Matematyków Słowiańskich w Warszawie w 1929 roku, był prezesem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. II wojnę światową Sierpiński spędził w Warszawie, pracując jako urzędnik magistratu polskiego. Prowadził również tajne nauczanie. Po powstaniu warszawskim znalazł się w Krakowie. Po wojnie krótko pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim, a potem wrócił na Uniwersytet Warszawski. Pracował w Polskiej Akademii Nauk, był przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu. Warto pamiętać, że w 1964 roku podpisał „List 34” będący protestem przeciw cenzurze. Był naukowcem docenianym i nagradzanym na całym świecie, między innymi był członkiem Akademii Nauk w Paryżu, w Bułgarii, Holandii, Niemczech. Zmarł w Warszawie w 1969 roku.

Krótkie podsumowanie dokonań:

- Twórca trójkąta Sierpińskiego, dywanu Sierpińskiego, liczb Sierpińskiego oraz przestrzeni Sierpińskiego.

Ciąg Fibonacciego

 1.Ciąg Fibonacciego – ciąg liczb naturalnych określony rekurencyjnie w sposób następujący: 

- Pierwszy wyraz jest równy 0, 

- drugi jest równy 1, 

- każdy następny jest sumą dwóch poprzednich.

2. Ciąg został omówiony w roku 1202 przez Leonarda z Pizy, zwanego Fibonaccim, w dziele Liber abaci jako rozwiązanie zadania o rozmnażaniu się królików. Nazwę „ciąg Fibonacciego” spopularyzował w XIX w. Édouard Lucas.

NAUKA

3. Szczególne właściwości ciągu liczb Fibonacciego znajdują zastosowania w nauce. Numery Fibonacciego są ważne na przykład w obliczeniowej analizie czasu wykonywania algorytmu Euklida w celu określenia największego wspólnego dzielnika dwóch liczb całkowitych. Najmniej korzystnym (dwie najmniejsze liczby) przypadkiem dla tego algorytmu jest para kolejnych liczb Fibonacciego.

BIOLOGIA

4. Sekwencje Fibonacciego pojawiają się w kształtach wielu roślin, głównie w postaci linii spiralnych. Spirale bardzo często występują właśnie w parach dwóch sąsiednich liczb ciągu Fibonacciego. Dla przykładu, w owocach ananasa, można dostrzec 5 linii spiralnych w jedną stronę i 8 lub 13 w stronę przeciwną. Spiralne ułożenenie elementów występuje również w różyczkach kalafiora, rozkwitach karczocha, kwitnych liściach paproci, kłosach szyszek sosny zwyczajnej. Szczególnym przykładem występowania spirali w liczbach określonych przez ciąg Fibonacciego jest kwiat słonecznika. Nasiona są w nim ułożone w układ krzyżujących się spiral. Spośród istniejących 89 spiral, krzyżuje się 55 (55 i 89 to dwie kolejne liczby ciągu Fibonacciego).

CIAŁO CZŁOWIEKA

5. Najbliższe organizmowi ludzkiemu liczby ciągu Fibonacciego to 1,2 i 5. Mamy dwie kończyny górne i dwie dolne, pięć zmysłów, trzy wypustki głowy (dwoje uszu i nos), trzy otwory głowy (dwoje oczu i usta) i pojedyncze organy. Złoty podział i liczbę fi znajdziemy również w proporcjach naszego ciała.

MUZYKA, SZTUKA, ARCHITEKTURA

6. Zasady ciągu Fibonacciego i złotej liczby możemy odnaleźć także w świecie muzyki. Zależności pomiędzy poszczególnymi dźwiękami w muzyce opierają się właśnie na matematycznych prawach harmonii, a dokładniej właśnie na liczbie fi. Zakres dźwięków słyszalnych rozciąga się od 32 (największe piszczałki w organach) do 73700 (granie cykad) drgań na sekundę. Dźwięki zawarte w przedziale 60-33000 drgań mają charakter muzyczny. Odległości pomiędzy dwoma dźwiękami nazywane są interwałami. Te najprzyjemniej brzmiące dla ucha powstają na podstawie liczby fi.

Zgadnij, jaka to liczba, Totolotek i Losowanie bez powtórzeń

 Zgadnij jaka to liczba

 

Totolotek

Losowanie bez powtórzeń